Assamese Kabita

সন্ধিয়াৰ আকাশত

সন্ধিয়াৰ আকাশত 


দুটা অচিনাকি হৃদয়,
এদিন হৈছিল চিনাকি,
সপোন বোৰে লাহে লাহে
গাঁথিছিল জীৱনৰ ৰঙবোৰ
মাৰ হাঁহিত শান্তি আছিল,
দেউতাৰ চকুত ভৰসা,
সৰু সৰু কথাবোৰতেই
গঢ়িছিল মৰমৰ ভাষা।
ধুমুহা আহিল বহু বাৰ,
সময়ো হৈছিল কঠিন,
তথাপিও দুয়ো হাত ধৰি
আগবাঢ়িছিল দিনৰ দিন।
আজিও তেওঁলোকৰ প্ৰেমত
আছে এক উষ্ণ পোহৰ,
যেন সন্ধিয়াৰ আকাশত
জ্বলি থকা জোনাকী গধূলি বতাহৰ।
মা-দেউতাৰ সেই কাহিনী
মোৰ হৃদয়ৰ গৌৰৱ,
তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ মাজতেই
শিকিলোঁ জীৱনৰ সৌন্দৰ্য।
সম্পৰ্ক এটা অকল মৰমে নহয়,
ই হয় এটা বিশ্বাস আৰু সন্মানৰ বান্ধোন।