আধুনিকতাই বাৰু আমাৰ সংস্কৃতি বোৰ নোহোৱা কৰি দিছে নেকি

আধুনিকতাই বাৰু আমাৰ সংস্কৃতি বোৰ নোহোৱা কৰি দিছে নেকি

আধুনিকতা মানুহৰ জীৱন সহজ আৰু উন্নত কৰাৰ এক মাধ্যম। বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি আৰু নতুন চিন্তাধাৰাই সমাজক আগবঢ়াই নিছে। কিন্তু বহু সময়ত দেখা যায় যে আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱত আমাৰ নিজা সংস্কৃতি, পৰম্পৰা আৰু মূল্যবোধ ধীৰে ধীৰে হেৰাই যাব ধৰিছে। আগতে মানুহে একেলগে উৎসৱ পালন কৰিছিল, লোকগীত গাইছিল আৰু পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকক মৰম কৰিছিল। এতিয়া বহুতে বিদেশী সংস্কৃতিক অধিক গুৰুত্ব দিয়ে আৰু নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতিক অৱহেলা কৰে। বিশেষকৈ নতুন প্ৰজন্ম মোবাইল, সামাজিক মাধ্যম আৰু আধুনিক জীৱনশৈলীৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত হোৱাৰ বাবে পৰম্পৰাগত কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰি গৈছে। তথাপিও আধুনিকতা নিজে বেয়া নহয়; যদি আমি আধুনিকতাৰ লগত নিজৰ সংস্কৃতি আৰু পৰিচয়কো সুৰক্ষিত ৰাখোঁ, তেন্তে সমাজৰ উন্নতিৰ লগতে আমাৰ ঐতিহ্যও জীয়াই থাকিব।

আজিকালি সমাজত এটা দুখজনক পৰিৱর্তন স্পষ্টকৈ দেখা যায় যে বহু মানুহে নিজৰ মাতৃভাষা অসমীয়া ক’বলৈ লাজ অনুভৱ কৰে। বিশেষকৈ নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত এই ধাৰণা গঢ় লৈছে যে ইংৰাজী ভাষাত কথা ক’ব পাৰিলেই যেন মানুহ “ডাঙৰ” বা অধিক আধুনিক হৈ যায়। বিদ্যালয়, কলেজ, কাৰ্যালয়, বজাৰ অথবা সামাজিক মাধ্যমত বহুতে অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱর্তে ইংৰাজীক অধিক গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কেতিয়াবা দেখা যায় যে দুজন অসমীয়া মানুহে একেলগে থাকিও ইংৰাজীত কথা পাতে, যেন অসমীয়া ক’লে তেওঁলোকৰ মান-সম্মান কমি যাব। এই মনোভাৱ আমাৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ বাবে অতি চিন্তাজনক।

ভাষা হৈছে এটা জাতিৰ আত্মা আৰু পৰিচয়। মাতৃভাষাই মানুহৰ অনুভৱ, সংস্কৃতি, ইতিহাস আৰু ঐতিহ্য বহন কৰি আনে। অসমীয়া ভাষাৰো এক দীঘলীয়া ইতিহাস আৰু গৌৰৱ আছে। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰী মাধৱদেৱ-ৰ সাহিত্য, বৰগীত, নাট-ভাওনা আদিয়ে অসমীয়া ভাষাক সমৃদ্ধ কৰিছে। বহু মহান সাহিত্যিক, কবি আৰু শিল্পীয়ে নিজৰ সৃষ্টিৰ জৰিয়তে অসমীয়া ভাষাক উচ্চ স্থানত উপনীত কৰিছে। কিন্তু আজিৰ সময়ত বহু যুৱক-যুৱতীয়ে নিজৰ ভাষাৰ মূল্য বুজিবলৈ এৰি দিছে। তেওঁলোকে ভাবে যে ইংৰাজী ক’ব পাৰিলেই আধুনিকতা প্ৰমাণ হয়, অথচ নিজৰ ভাষা পাহৰি যোৱা কোনো গৌৰৱৰ বিষয় নহয়।

ইংৰাজী ভাষা শিকা নিশ্চয়েই প্রয়োজনীয়, কাৰণ ই বিশ্বৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰাত সহায় কৰে। শিক্ষা, চাকৰি আৰু বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো ইংৰাজীৰ গুৰুত্ব আছে। কিন্তু তাৰ অৰ্থ এই নহয় যে নিজৰ মাতৃভাষাক তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰিব লাগিব। যিজন মানুহে নিজৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতিক সন্মান নকৰে, তেওঁ কেতিয়াও নিজৰ শিপাৰ সৈতে জড়িত থাকিব নোৱাৰে। জাপান, চীন, ফ্ৰান্স আদি উন্নত দেশৰ মানুহে নিজৰ ভাষাক সৰ্বাধিক গুৰুত্ব দিয়ে, তথাপিও তেওঁলোকে বিশ্বত সফল। সেয়েহে আধুনিক হ’বলৈ হ’লে নিজৰ ভাষা এৰিব লাগিব বুলি ধাৰণা কৰাটো সম্পূৰ্ণ ভুল।

আজিৰ সামাজিক মাধ্যম, আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱেও অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি অনীহা বৃদ্ধি পাইছে। বহু অভিভাৱকে সন্তানক অসমীয়া শিকোৱাৰ পৰিৱর্তে কেৱল ইংৰাজীত কথা ক’বলৈ উৎসাহ দিয়ে। ফলত বহু শিশুৱে শুদ্ধকৈ অসমীয়া পঢ়িব বা লিখিবও নোৱাৰে। এই পৰিস্থিতি অব্যাহত থাকিলে ভবিষ্যতে অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি গভীৰ সংকটত পৰিব পাৰে। ভাষা নাথাকিলে জাতিৰ নিজা পৰিচয়ো ধীৰে ধীৰে মচি যায়।

সেয়েহে আমি সকলোৱে নিজৰ মাতৃভাষাৰ প্ৰতি গৌৰৱ অনুভৱ কৰা উচিত। অসমীয়া ভাষাত কথা কোৱা লাজৰ নহয়, বৰঞ্চ গৌৰৱৰ বিষয়। ইংৰাজী শিকিব লাগে, কিন্তু তাৰ লগে লগে নিজৰ ভাষাকো মৰম আৰু সন্মান কৰিব লাগে। বিদ্যালয়, ঘৰ আৰু সমাজত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। নতুন প্ৰজন্মক অসমীয়া সাহিত্য, সংগীত আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে জনাব লাগিব। নিজৰ ভাষাক ভালপোৱা মানে নিজৰ জাতি আৰু পৰিচয়ক ভালপোৱা। যদি আমি আজিয়েই সচেতন নহওঁ, তেন্তে এদিন আমাৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতি কেৱল ইতিহাসৰ পাতত সীমাবদ্ধ হৈ পৰিব।